"Gosławice" wzmiankowane są już w roku 1223. Gosławice pod nazwą Goslavitz występują znowu w dokumencie z 1254. Ok. roku 1300 wioska płaci biskupowi dziesięcinę piwną. W 1301 r. występuje pod nazwą Goslavici.

Nazwa Gosławice wywodzi się od staropolskiego Godzislaw (godny czci). Występująca w 1466 roku książęca wioska Goselwicz - to z pewnością nasze Gosławice. Bowiem w 1307 książę Bolesław kupuje od Schulza z Gosławic i od tamtejszych chłopów, 5 i pół hufen (1 hufna to 24 hektary, czyli razem ok. 132 ha lasu), ofiarując opolskiej kaplicy zamkowej. Potem podzielono las. Przypuszcza się, że wioska założona została krótko przedtem. Książę musiał zakupić pole we własnej wiosce, co by oznaczało, że założona została na prawie niemieckim, jak o tym zresztą mówi Scholz. W wystawionym dokumencie z Frauendor z 1319 r. występuje trzech mieszkańców Gosławic jako świadkowie: Hermann, Friedrich i Heinrich. Z tego by też wynikało, że okolica Gosławic była założona przez niemieckich chłopów. W 1375 wzmiankowany jest most nad Błonicą, czego świadkiem jest (rycerz) Pribkone z Gosławic. W 1434 r. most ten był w posiadaniu chłopa Jana Ryczerza. W 1399 istniał w Gosławicach młyn. W tym roku, a także w 1466 - połowę dochodu z młyna pobierał opolski wójt. On także pobierał cło i miał prawo rybołówstwa w Błotnicy. Biskup odstąpił cesarzowi z dziesięcin około 12 talarów. Ponieważ ten miał szkody, musieli chłopi w formie gotówki płacić 132 talarów. W 1686 opolscy wikarzy otrzymywali dziesięciny w snopkach z czterech rodzajów zbóż.

Według urbarza z 1534 Gosławice, które zawsze były wioską książęcą, miały 32 mieszkańców i 17,75 huben (1 hubna to ok. 6 ha, czyli razem ok. 106 ha ziemi), z czego 28 ha było nieuprawne. W roku 1588 i 1618 było tu 34 rolników i 6 lub 8 ogrodników. Ponieważ nowo wybudowany duży staw był położony blisko wioski, więc mieszkańcy byli w razie potrzeby tu angażowani. Liczba rolników do 1783 nie wiele się zmieniła (36). Było jednak w wiosce 17 ogrodników i 8 zagrodników (548 mieszkańców). W 1865 doszło do wioski 42 zagrodników i 11 rzemieślników.

W 1885 r. po prawej stronie szosy, naprzeciwko cmentarza, natrafiono przy budowie stodoły na srebrne i brązowe naczynia. W dalszych badaniach wykopaliskowych przeprowadzonych w 1933 r. odkryto resztę jamy grobowej i stwierdzono, że znajdował się tu szkieletowy książęcy grób komorowy z IV-V wieku n.e. W 1937 r. prowadzono badania wykopaliskowe na polu Walentyna Pielarczyka i odkryto 3 skupiska, m.in. ślady większego budynku i liczne dołki słupowe, nożyce żelazne, gwóĄdĄ żelazny, osełkę kamienną, dużą ilość ceramiki. W 1957 r. na polu Marii Langosz natrafiono na dużą jamę, być może ślady domu zawierającą wielką ilość ceramiki oraz kości zwierzęce, ciężarek tkacki i inne. Zabytki z badań znajdują się w zbiorach Katedry Archeologii Polski Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie.